Το Άμστερνταμ είναι μια πλήμνη για τους εμπορεμένος αιτούντες άσυλο παιδιών στη σκλαβιά φύλων

Τι δεν συμπάθησα ήταν ο τρόπος που οι άνθρωποι ολόκληρο το πεζοδρόμιο κατά μήκος του ποταμού Amstel. Φάνηκε να παίρνει χειρότερα και χειρότερα ο πιό στενός έφτασα σε επτακόσια χρονών εσωτερικό Άμστερνταμ.

Συμπαθώ στο βήμα εμπρός σε έναν καλό ρυθμό. Χρησιμοποιούμαι στο περπάτημα πόλεων. Αλλά η ενόχληση του δέρματος παπουτσιών από με είναι η πρακτική εκείνοι που αποφασίζουν στον περίπατο τρία ή τέσσερα παραπλεύρως. Εάν ξεπερνούν με ή όχι, κάνω όπως μια ανθρώπινη σφήνα και τους διαιρώ.

Αληθινά, εάν εμφανίζονται να είναι upscale τα ολλανδικά και ενεργούν snobbishly σαν είναι κύριοι του σκυροδέματος, τους καθορίζομαι στην αποτυχία `επάνω». Είμαι όπως μια σφαίρα μπόουλινγκ που ραβδώνει κάτω από την πάροδο σε δέκα καρφίτσες.

Χρησιμοποίησα για να αναρωτηθώ γιατί αισθάνθηκα θερμαμένου και νεβρικός στις Κάτω Χώρες η πόλη έφραξε με τις τράπεζες που εκρήγνυνται από τα κανάλια και τα μετρητά. Κατόπιν ανακάλυψα για τα σκάφη φυλακών για τους πρόσφυγες. Πέρα από την πόλη εκατομμύριο κατοίκων, Ινδονησίου, Aruban, κάτοικος του Σούριναμ και άλλοι προηγούμενοι λαοί κατοίκων αποικίας πρέπει να καταλάβουν την κατώτατη βαθμίδα της κοινωνίας. Η ολλανδική κυβέρνηση είναι επίσης μέρος ενός πληρώματος των στρατιωτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, και πίσω από όλες τις πυροβόλα όπλα και βόμβες που το ολλανδικό πετρέλαιο της Shell δεν σκέφτεται να αποχωρήσει από το Ιράκ χωρίς επέκταση της έλξης κέρδους. But an Iraqi or Niger Delta sufferer better think twice about arriving in Amsterdam or Rotterdam harbor seeking political and humanitarian asylum.

I don’t put my finger on one aggravating factor.

The links to Suharto, East Timor, the White-first regime in Johannesburg and the African captives in New Amsterdam (later New York City) give this man no cheer.

What I believe it must be is an amalgam.

I put it down to the years I have absorbed experiences and related my own in a number of Europe’s metropoles.

For one item, I’m not in any misty illusion about Europe’s historical tether to Africa.

Not a few Europeans, dissidents in their own right, have aided my partner and I in exile. This sets them apart from those that insist that America isn’t so bad–and who try and decry the fact of African people in America having a Human Right to cultural and political Self Determination like any other people.

The courageous and the sincere get their propers; I have been impressed by a certain breed (often under age thirty) that have begun to see what a oozing heap Western society is. Their parents’ generation, ‘leaders’ and their people in general contaminated the globe and still they have gone into battle for a better world. Life’s twists have enabled me to meet inspiring people.

I can count Amsterdam as one place that some of these youthful visionaries, imperfect and sometimes in short lived pulses, came forward to put action first. An age gap, sometimes separates these self described autonomist and anarchists from another group, elderly, Left or ex Leftists that brought about 1950s and 60s social change. People born between 1955 and 1975, ironically those my age, are the ones often missing in action. There was a period when the West shook with internal rebellion. Imperialistic and Cyclops-like, it slipped from total domination. Yet in Europe there remain the animated ones coming of age and coming on board with energy and drive.

That warms my heart.

But probably knowing that repercussions of hundreds of years of Dutch capitalist, religious and just plain oppressive power across the world continues to do harm gives me the neck prickles.

It’s alarming to me that girls and women in Dutch and Belgian refugee camps and centers are raped routinely, according to a UNHCR study in 2008. A third of the accused rapists are Europeans, staff that are supposed to be providing a haven for the victims.

As I move along, sidestepping others walking the Amsterdam streets, I can think of these incidents and causes of inequity. The Dutch East India Company building is preserved and stands as a grim reminder.

But I also have a destination: an active role in making sure that it ends, and soon.

19 February 2008
From Exile,
Bankole
www.geocities.com/exiledone2002

Popularity: 41% [?]